lekarz ostatniego kontaktu

jak echo poprzedniego wpisu daje o sobie znać Ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Tak, z 1959. Ale chyba większe wrażenie robi rozporządzenie o stwierdzeniu zgonu z 1961 roku. Obowiązujące.

Albowiem w tych mało ciekawych czasach, mamy problem z wezwaniem lekarza do stwierdzenia zgonu członka rodziny. Lekarze POZ obawiają się zakażenia. Ludzie w obawie przed szpitalem, który zaczyna być swego rodzaju traumą i społeczną komplikacją życia bardziej niż zdrowotną, wolą chorować w domu, nieoficjalnie, licząc na to, że jakoś to będzie. Czasem nie zauważą tego momentu, gdy jednak trzeba wezwać lekarza, czasem umierają po prostu na śmierć. Niekoniecznie COVID.

Czynność stwierdzenia zgonu poza placówką medyczną nie jest obecnie zbyt rozsądnie uregulowana. Jakąś niepisaną tradycją wszyscy uważamy, że to lekarz POZ ma obowiązek stwierdzić zgon u pacjenta ze swojej listy deklaracji, jeśli zdarzył się on poza szpitalem lub inną opieką medyczna. Lekarz tzw. rodzinny często pracuje jeszcze gdzieś dodatkowo i na wezwanie nie stawia się natychmiast. Mało tego, wielu z nich uważa to za działalność charytatywną, wszak Ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (tekst jednolity z 2020 – jakieś zmiany jednak są wprowadzane) – nie składa na nich obowiązku stwierdzania zgonu swoich pacjentów. Mają to robić lekarze, których rola zdefiniowana kilkadziesiąt lat temu już wygasła. nie ma takich funkcji medycznych. Nie ma już stanowisk wskazanych kiedyś w tej ustawie (np. lekarz rejonu).

Art. 11. 1. Zgon i jego przyczyna powinny być ustalone przez lekarza, leczącego chorego w ostatniej chorobie. W razie niemożności dopełnienia przepisu ust. 1, stwierdzenie zgonu i jego przyczyny powinno nastąpić w drodze oględzin, dokonywanych przez lekarza lub w razie jego braku przez inną osobę, powołaną do tej czynności przez właściwego starostę, przy czym koszty tych oględzin i wystawionego świadectwa nie mogą obciążać rodziny zmarłego.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi w drodze rozporządzenia:
1) sposób dokonywania oględzin oraz kwalifikacje osób, które z braku lekarzy mogą być powoływane do wykonania oględzin;
2) zasady wzywania lekarzy, o których mowa w ust. 2, w celu stwierdzenia zgonu i jego przyczyny;
3) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych zasady pokrywania wydatków związanych z wykonywaniem oględzin.

To z powodu epidemii zaczynają być regulowane w jakikolwiek sposób zasady stwierdzania zgonu, ponieważ wskazuje się np. stanowisko głównego dyspozytora medycznego, który jest uprawniony do dysponowania lekarza do stwierdzenia zgonu osoby podejrzanej o zakażenie wirusem SARS-CoV-2 albo zakażonej tym wirusem poza szpitalem na terenie województwa podkarpackiego, w przypadku odmowy stwierdzenia ww. zgonu przez lekarza, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, tj. lekarza leczącego chorego w ostatniej chorobie.

Przy okazji analizy ustaw można sięgnąć do czasów, kiedy wszystko było całkiem inaczej. W roku 1961 istniało i nadal istnieje odrębne rozporządzenie w sprawie stwierdzenia zgonu, w którym:

§ 2. Podmiot zobowiązany do wystawienia karty zgonu 
1.Wystawienie karty zgonu jest obowiązkiem lekarza, który ostatni w okresie 30 dni przed dniem zgonu udzielał choremu świadczeń lekarskich.
(…)

a jeśli to niemożliwe:

§ 3. Niemożność wystawienia karty zgonu przez podmiot zobowiązany 
W przypadku gdy nie ma lekarza zobowiązanego do wystawienia karty zgonu w myśl § 2, ust. 1 bądź lekarz taki zamieszkuje w odległości większej niż 4 km od miejsca, w którym znajdują się zwłoki, albo z powodu choroby lub z innych uzasadnionych przyczyn nie może dokonać oględzin zwłok w ciągu 12 godzin od chwili wezwania, kartę zgonu wystawia:
1)lekarz, który stwierdził zgon będąc wezwany do nieszczęśliwego wypadku lub nagłego zachorowania,
2)lekarz lub starszy felczer albo felczer zatrudniony w przychodni bądź ośrodku zdrowia lub jego placówce terenowej (wiejski, felczerski punkt zdrowia) i sprawujący opiekę zdrowotną nad rejonem, w którym znajdują się zwłoki,
3)położna wiejska, jeżeli nastąpił na terenie gromady zgon pozostającego pod jej opieką noworodka przed upływem 7 dni życia, a najbliższa przychodnia lub ośrodek zdrowia jest oddalony o więcej niż 4 km.

a nawet:

§ 5. Obowiązek wystawienia karty zgonu przez pielęgniarkę wiejskiego pielęgniarskiego punktu zdrowia
1. W gromadzie, na której obszarze karty zgonu nie ma być wystawiane przez osoby określone w § 2, ust. 1 bądź w § 3, ze względu na szczególne trudności komunikacyjne lub z innych uzasadnionych powodów wystawianie tych kart należy do obowiązków pielęgniarki zatrudnionej w wiejskim pielęgniarskim punkcie zdrowia.

no i najważniejsze z punktu widzenia w/w osób:

§ 9. Należność za wystawienie kart zgonu
1. Lekarzowi, starszemu felczerowi, felczerowi, pielęgniarce lub położnej za wykonanie czynności związanych z wystawieniem karty zgonu przysługuje wynagrodzenie ryczałtowe ustalone na podstawie § 7, ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1958 r. w sprawie uposażenia lekarzy, lekarzy dentystów oraz innych pracowników z wyższym wykształceniem zatrudnionych w zakładach społecznych służby zdrowia (Dz. U. Nr 74, poz. 376) bądź § 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1958 r. w sprawie uposażeń niektórych pracowników służby zdrowia (Dz. U. Nr 74, poz. 379).
2. Osobom wymienionym w ust. 1 przysługuje ponadto zwrot rzeczywistych kosztów przejazdu, jeżeli zwłoki znajdują się w większej odległości niż 1 km od miejsca zatrudnienia bądź zamieszkania tych osób.

Zabawne, jeśli można w danse macabre uznać coś za zabawne, jest to, że dzisiaj wiele mediów powołuje się na Ustawę o cmentarzach, grzmiąc, że akt pochodzi z 1959 roku! I co z tego, skoro to żywa legislacja, pojawiają się zmiany i ostatni tekst jednolity Ustawy jest sprzed pół roku zaledwie.

Tymczasem Rozporządzenie MZiOS z 1961 r. w sprawie stwierdzenia zgonu i jego przyczyny – wydaje się być nadal obowiązujące i nie doczekało się do tej pory żadnej zmiany:

Rozporządzenie to unieważniło wcześniejszy akt, równie ciekawy:

To fragment ROZPORZĄDZENIA MINISTRA OPIEKI SPOŁECZNEJ z dnia 30 listopada 1933 r.
o chowaniu zmarłych i stwierdzaniu przyczyny zgonu, wydane w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Ministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Zaiste, oświecenia publicznego bardzo nam brak…

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Jedna odpowiedź na „lekarz ostatniego kontaktu

  1. xpil pisze:

    Temat jak temat, każdego to czeka. Ale dobór tytułu – fenomenalny 🙂

    Polubione przez 1 osoba

Co o tym myślisz?

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s